Een alledaagse blog

Deze song veranderde mijn leven!

2011-12-17T01:21:00.000+01:00

Dag 3

2011-09-06T15:02:00.000+02:00

Wind en regen deren me niet!

“Wind en regen houden mij niet tegen. Wind en regen houden mij niet tegen”. Zong ik toen ik deze vroege middag om 12:15 op pad ging. Voelde me helemaal opgaan in de elementen. De wind, en de regen op mijn hoofd. Deerde me niet. Ik liep heerlijk te genieten.

Vandaag heb ik zeven keer de heuvel op en af gedaald dus één keer meer dan gisteren.

Voor de rest gewoon lekker gelopen. En de verbinding met de natuur, voelt heerlijk. Voel me als ik loop zo opgaan in het landschap. Wordt er al lopend één mee. Het besef een deel ervan te zijn. Is elke keer weer een wonderlijk besef. Heerlijk

Op de terug weg stond er een eend midden op het fietspad toen er een aantal kinderen langs fietste. Toch verroerde hij letterlijk geen poot. Dus de kinderen moesten om hem heen rijden. Nadat de fietsters voor bij waren. Waagde ik een poging om dichterbij te komen. En kwam best dicht bij. Tot hij begon te blazen, zo klonk het. En zei ik “oké eend ik ga wel”. En liep dus weg.

Vandaag van 12:15 tot 13:15 gelopen dus precies een uur.

Ben er tevreden over!!!

Nu lekker even relaxen.

Oh ja, weet niet of ik elke dag een stukje erover ga schrijven op mijn blog. Waarschijnlijk wel op facebook. Maar goed dat zien we wel weer. Plus het gaat er voor mij uiteindelijk om mijn eigen beleving.

Of daar nu wel of niet over geschreven wordt.

Dag 2!

2011-09-05T15:35:00.000+02:00

Van 13:28 tot 14:33 gelopen.

Vol goede moed ben ik dan ook aan dag twee van de challenge begonnen. Het waaide lekker. Zo heerlijk om de wind te horen ruizen door de bladeren van de bomen en te voelen op mijn gezicht. Bij de paarden klonk het wel heel heftig, de bomen kraakte ervan… zo prachtig dat geluid. Ook kwam ik mijn vriendjes de eenden weer tegen. Dit keer bij de waterkant.

Het bleef ook lekker droog.

En ja, de heuvel die ik gisteren drie keer beklom en afdaalde. Heb ik dit keer niet drie maar zelfs zes keer bedwongen. En vraag me af of het me morgen lukt om het of te verdubbelen naar negen… of dat ik gelijk blijf of iets meer. Ach, dat zien we morgen wel.

Ook ben ik dik tevreden over de tijd. Ik heb vandaag zelfs vijf minuutjes langer dan het uur gelopen. Voel me ook nu voldaan en lekker moe… heb me dan ook best in het zweet gewerkt….

Ook nog wat leuke paadjes ontdekt… die ik zeker morgen ook weer ga lopen.

Het mooie is ook dat ik me tijdens het lopen vooral als je midden in de natuur loopt zo verbonden voelt. Zo mooi ook, het besef dat ik voel. Hoe moeder aarde me dan draagt en misschien ook wel uitdaagt en aanmoedigt. Van je kunt het!

Nadat ik dus na 1 uur en 5 minuten weer thuis was. Heb ik dan ook eerst even flink wat gedronken. Daarna even de kattenbak verschoont. En daarna heerlijk gedoucht.

En nu zit ik dit te schrijven. Met een intens voldaan gevoel.

Nu ga ik lekker even relaxen en dan zien we verder wel weer. Hoe dan ook dag twee is al zeker geslaagd.

Mijn eerste dag van de 100 dagen wandel challenge.

2011-09-04T18:09:00.000+02:00

De koe meteen bij de horens gevat

Vandaag ben ik met veel goede moed begonnen aan mijn 100 dagen wandel challenge.

Waarvan het eerste doel elke dag een stuk wandelen is. Van minimaal drie kwartier tot een uur.

En omdat vervolgens steeds een beetje uit te breidden.

Vandaag heb ik dat uur zeker gehaald. Ik heb van half vier tot half vijf gelopen. Dus het was een goed begin.

En ja wat kom je dan zoals tegen op een dergelijk wandeling?

Het begon al goed. Ik was net een klein stukje onderweg. Toen ervoor mij voeten vanuit de bosjes een mooie eend te voor schijn kwam. Hij waggelde voor mij uit. Om af en toe om te kijken of ik wel te vertrouwen was. Ik ging achter die waggelde eend de bocht om. En daar zag ik zijn vriendjes en vriendinnetjes ik het gras.Ik zei “hé eendjes, wat zien jullie er mooi uit". De eendjes keken even op, maar gingen daarna rustig verder met hun snavels in het gras te steken, waarschijnlijk op zoek naar eten. Dus ik liet ik ze. En wandelde verder….

Voelde de wind op mijn gezicht en genoot.

Natuurlijk moest ik wel even bij de kijk boerderij van MAK naar binnen en even de dieren bekijken.

En zag dat de grote dikke varkens, weg waren… en er twee kleinere voor in de plaats zijn nu.

Mooie dieren wel die varkens.

Vervolgens liep ik door het weiland tussen de schapen en vervolgde dus mijn wandeling.

In het park achter MAK. En liep lekker verder. Het was ondertussen ongeveer een half uur verder sinds ik op pad ging- De tijd ging best snel- Toen ik langs de paarden was gelopen en de “berg” nou ja, heuveltje verwoord het beter (hihihi.) Beklom…Van het uitzicht genoot en mijn ogen even sloot om naar het ruizen van de wind in de bomen te luisteren. Daarna daalde ik het Heuveltje weer af en begon een ander rondje door het park. Waardoor ik weer uitkwam bij de “berg” ;-) en mijzelf toch een beetje meer wilde uitdagen en ik de heuvel weer op klom en weer met flinke pas naar beneden daalde. Om vervolgens ook dat nog een keer te herhalen en zo was ik deze dag dus drie keer de heuvelberg op en af gegaan. Voor ik mijn weg weer verder door het park vervolgde. Om bij het nieuwe speel terrein met de leuke glijbaan even weer een heuveltje op te klimmen. Waar kinderen aan het spelen waren, en de ouders van die kinderen lekker zaten of met de kinderen aan het ontdekken waren. En zo kwam ik even in gesprek met een vrouw die daar met haar zoontje was. Over mijn voornemen om nu eens van mijn kont af te komen en dus elke dag een stuk te gaan wandelen. Ook hadden we het over wat een leuke speel plek dit was. Zo verweven met de natuur.Al met al een leuk gesprekje.

Vervolgens vervolgde we beidde ons weg weer en liep ik weer rustig terug naar huis. Toen ik thuis kwam was het dus precies een uurtje geleden dat ik de deur achter mijn dicht deed om met deze eerste dag te beginnen.

Daarna heb ik heerlijk gedoucht en nu staat er een heerlijk bord Spaghetti klaar.

Dus die ga ik nu heerlijk verorberen.( nou ja is op dit moment van het plaatsen van de blog inmiddels al verorberd. was heerlijk!)

Woordeloze openbaring

2011-08-29T16:41:00.000+02:00

Op dit moment geeft het leven me een prachtige openbaring... alleen kan ik het niet in woorden beschrijven... Het enige wat ik erover kan zeggen. is dat het pure schoonheid is in wat het openbaart... Word er diep ontroert van. Ik voel iets aan wat zo diep, zo breed zo aldoordringend is. Ja, daar word je gewoon stil van... Het omarmd, doordringt... en doet me inzien wat er werkelijk toe doet. Dat elk stapje nodig is. (Puzzel)stukken vallen samen die eerst niet verenigbaar leken. Schoonheid wordt gezien op plekken waar ik die eerst niet kon waarnemen. ja, in een woord. Wow!

Veel Liefs,
Mirjam

Al weer 3 jaar geleden...

2011-08-25T18:43:00.000+02:00

Zo dichtbij

Ben blij dat je nog altijd woont

In mijn warme en behaaglijke hart

Ik heb je lief mijn lieve Rakker!

Geef je dan ook een hartknuffel.

Verfrissende werkelijkheid…

2011-08-25T18:30:00.001+02:00

gewoon zoals het is :-)

Vandaag voel ik me verfrist en wakker. Voelde me, de laatste paar dagen, weer een “klein” beetje in de ban zijn van mij ego-ikje, en de gedachten en ideeën die daaruit voort kwamen. Geloofde er weer even in. Nu vandaag besef ik ineens zo wat een onzinnige dingen het vertelde. En nu weer vrij en ruim moet ik wel glimlachen. Ja, het ego gooit af en toe zijn hengel uit om te kijken of ik wel of niet hap. En ja, moet eerlijk bekennen dat ik dus weer even hapte. Soms wordt er een oplossing gezocht voor een probleem die niet eens bestaat. En omdat te beseffen is dan enorm grappig en vooral zeer verfrissend. Er is niet eens een probleem. Dus hoeft er ook geen oplossing gezocht te worden.

Om gewoon de heldere realiteit te aanschouwen die zo eenvoudig en simpel is. Just loving that… this very moment!

Zo voor nu… No problemo!!!

Alles is een groot Vraagteken

2011-08-22T17:33:00.000+02:00

Een filosofische mijmering?

Vandaag loop ik wat te mijmeren over dat voor mij alles een groot open vraagteken lijkt. Terwijl andere zoveel zekerheden vinden. Of zoeken… of proberen omver te hakken. En dan komt het beeld voor me van zand, en van vederlichte veren en daar tegenover staand kei harde rotsen. Herken mij meer in de veren en het wegstuivend zand, dan met de rotsen. De volgende gedachten die omhoog komen zijn van de gedachten zelf. In de vorm van veren of rotsen. Ja, ik denk dat veel mensen gedachten hebben of aan vast houden als van rotsen, ze worden in wezen als die kei harde rotsen. Een massieve keiharde substantie. Van zo is het! Niet anders! En dan weer het beeld of idee van de bewegelijkheid van de veertjes qua gedachten, of bladeren, ze komen en gaan komen en gaan, komen en gaan. Toch niets is of kan worden vastgehouden of wordt permanent. Alles is altijd in verandering. In beweging. Niets lijkt vast te staan. Alles voelt los onder mijn voeten. Toch ook vallen al die beelden weer weg in het niets. Ze geven me even iets en dan vervagen ze weer. Ook al staan ze nu dan “blijkbaar” vast op papier. Ja, alles blijft een grote open vraag. Waar elk antwoord vervaagt en weer een open vraagteken opkomt en zo door en door. En wonderlijke beweging van het leven.

Een vraag komt op wat kunnen de rotsen van de veertjes leren en wat kunnen de veertjes van de rotsen leren, of valt er niets te leren?

Toch heb ik ook het diepe vermoedde dat ik niet meer als een rots zou kunnen leven. In de manier van dit is hoe het is, en niet anders. Ik denk dat ik diep ongelukkig zou worden. Maar goed ook dit is weer een gedachte die ik natuurlijk niet zeker weten kan. Wat ik nu alleen kan zeggen, dat ik het heerlijk vind om als een veertje of wegstuivend zand het leven te ervaren. waardoor het leven een en al verwondering is en wordt. In het alles voor mogelijk houdende en ook niets gelovende. Ja, alles is mogelijk, toch hoeft het ook weer niet zo te zijn. Prachtig toch… Ik vind nu van wel.

Zoveel zeggend beeld!

2011-08-21T20:49:00.001+02:00

Sculpture made by Paige Bradley

Called:

Expansion

76 x 35 x 17"

From the moment we are born,
the world tends to have a
container already built for us
to fit inside: A social security
number, a gender, a race,
a profession or an I.Q. I ponder
if we are more defined by the
container we are in, rather than
what we are inside. Would we
recognize ourselves if we could
expand beyond our bodies?
Would we still be able to exist
if we were authentically
'un-contained'?

Paige Bradley

Wat een vrijheid!

2011-08-20T02:17:00.000+02:00

Elke dag is Nieuw begin…

Ik zit hier zo vol van leven. Voel me zo bruisend van zoveel blijheid. Zoveel vastberadenheid. Heerlijk!

Het nieuwe leven biedt zich aan. En de kansen verschijnen in zoveel mooie en boeiende vormen. Het voelt zowel spannend als zo ontzettend plezierig. Almost like a guilty pleasure. ;-)

Het is vreemd maar wel heel lekker…

Ik geniet dan ook zo van de ruimte, de stilte, de muziek. Om gewoon het leven in al zijn eenvoud te leven. Het leven dat geknipt is voor me, myself and I.

Het is ook zo boeiend om de stappen te zetten om werkelijk als een vrij mens te leven. Om te ontdekken Wie ik ben. En waar ik warm van word. Om te zien waar ik de verantwoordelijkheid wel en niet voor hoef te nemen. En om het verschil te doorzien. Echt dat geeft zo’n enorme vrijheid!

De laatste dagen ontdek ik in zoveel dingen vrijheid.

Ook de ontdekking die ik in een andere blog beschreef werkt zo fijn door. Dat ik in de zin van mijn kleine ego-ikje onbelangrijk ben. Misschien zelfs onzichtbaar. Juist in die onbelangrijkheid van dat egotje groeit het besef dat ik bijna niets meer persoonlijk neem.

Ja, er is een enorme ruimte ontstaan. En die Ruimte herken ik als Mijzelf. Juist door de ruimte te zijn. Kan ik het leven nemen zoals het komt. Elke uitdaging is een kans om te kijken waaruit ik het leven en de dingen die in het leven verschijnen, zie.

Het is ook zo wonderlijk al deze ontdekkingen.

In alles wat ik ontdek is de andere kant van diezelfde medaille ook steeds zichtbaar. Het is alleen aan mij welke kant ik kies. En soms hoef ik niet eens te kiezen. Dan toont zich een neutralere weg. En die bewandel ik dan ook met volle overgave.

Ja, Ik kan vol overtuiging zeggen. Ik heb het leven Lief.

En ja elk moment voelt als Nieuw!

Ruimte zonder behoeften.

2011-08-14T16:51:00.000+02:00

Wat ik ben

Heb geen behoeftes om vervuld te worden. Voel me leeg en ruim. Puur. Heb geen behoefte voor stilte omdat ik de stilte ben. Heb geen behoefte aan vriendelijkheid, omdat vriendelijkheid in mij huist. Heb geen behoefte aan gehoord worden, omdat ik zelf luister. Heb geen behoefte aan aandacht omdat ik aandachtig ben. Wat ik hierdoor ontdek is dat wat je bent en erkent als een intrinsiek deel van Jezelf, de behoeften eraan wegvallen. En dat wat je “denkt” niet te zijn. De behoefte ervoor doet groeien, Hoe minder je iets “denkt” te (hebben)zijn, hoe meer je ervan nodig hebt. Hoe minder je zelf aandachtig bent, hoe meer aandacht je wilt van de ander buiten je. Door leeg te worden werd ik ruim… en alles waar ik behoefte toe voelde verdween als sneeuw voor de zon. Misschien daarom dat ik me niet druk maakte of de zon buiten wel of niet scheen. Omdat de zon vanbinnen schijnt. En die zon straalt altijd, of het buiten nu regent of dat er een strak blauwe lucht is :-)

Ik voel me zo bevrijd van zoveel innerlijke tralies waarachter ik eens schuil ging. Nu die tralies weggevallen zijn. En vanuit datzelfde raam kijk… Kijk ik me ogen uit. Wat een ruimte... En zie ik dat het onze eigen angsten zijn die de tralies voor het raam bevestigde.

Ja, vaak moet eerst alles vanbinnen aan diggelen gaan, om ruim en vrij te worden. Omdat je dan pas kan bouwen aan wat je diep vanbinnen vorm wilt geven.

Op dit moment voel ik me vooral ruim…. Is de weg open voor het onbekende het nieuwe… Want zoals ik gister al op mijn facebook wall schreef: The best thing is to not know… so all will be new!

En zo volg ik mijn hart op weg naar onontgonnen en nieuw gebieden van het leven. Om vorm te geven aan wat diep in mijn wezen huist. Met een Ruim uitzicht!

Toch wel alledaags….

2011-08-08T23:11:00.000+02:00

Wie ben ik?

Dacht even een tijdje geleden, dat alledaagse dingen eenvoudige, verlichte Ja, vederlichte dingen waren.

Dat was toen ook het doel van deze blog.Nu kom ik er bijna een week later achter. Dat alles alledaags is, zolang het iets is wat mij bezig houdt.

En wat mij nu bezig houdt is het feit, dat ik niet weet wie ik ben, waarom ik ben en waarvoor ik ben. Ik weet alleen. Dat ik me gedragen voel door het Leven, door God zoals ik het noem. Zelf voel ik me nu als een klein mosterd zaadje in de hand van God.

Meer weet ik niet. Toch maakt dat niets uit…

Tegelijkertijd is er een gevoel van rouw om wie ik dacht te zijn en blijk niet te zijn. Waar ik me mee identificeerde… Wat ik dacht dat mij, mij maakte. Toch voel ik nu dat juist die dingen niets zeggen over mij. Omdat al die dingen vergankelijk blijken te zijn. En zeker niet blijvend.

Waar ik wel of niet in geloof maakt niet wie ik ben. Waar ik van houdt maakt niet wie ik ben.

Zelfs nieuwe gedachten die opkomen daarvan wordt meteen de andere kant gevoeld, gezien.

Het is dan net alsof ze samen vallen… en ook daar blijft niets, maar dan ook niets van over.

Ja, alles is vergankelijk.

Toch wordt die leegte, die eerst als eenzaamheid ervaren werd. Steeds ruimer, als het ware.

Hoewel ik nog geen enkel idee heb wie ik ben.

Ook al stel ik mezelf de vraag… Wie ben je… Komt elke keer niets, nietig in mij op.

Onzichtbaar, niet belangrijk… Toch voelen deze woorden niet verkeerd.

Ik vind er ruimte in…. In het niet weten. In het niet zijn… Vind ik voorzichtig vrijheid.

Ruimte om het niet allemaal te hoeven weten. Ruimte om te weten dat de wereld niet om mij draait.

Ruimte om te ontdekken…. Ruimte om alles onder ogen te zien. Alles wat ik ooit eens dacht te zijn te laten varen. Ruimte om gewoon gedragen te worden… zonder te weten waar naar toe.

Ruimte om te vertrouwen op iets wat groter is dan mijn kleine nietige zelfje.

Om gewoon het leven te leven, en ja dat is toch wel heel alledaags.

Toch geen luie zondagse blog… wat dan wel?

2011-08-07T21:54:00.000+02:00

Onbekend, maar niet onbemind!

Wilde een echte zondagse blog schrijven. Echt zo eentje die vol fijne luie bezigheden zou staan. Toch bleef ik maar de woorden wissen. Elk stukje dat ik schreef. Was het net niet. Voelde niet oprecht en een beetje fake. Dat komt omdat ik me eigenlijk niet zo bijster fijn voel. Het enige wat ik erover kan schrijven is; dat ik me in een Niemandsland bevind. Tegelijkertijd voel het ook alsof ik nu voor het eerst op deze aarde ben. Alsof ik zonder kaart in “the middle of nowhere” gedropt ben. En voor het eerst geheel en al op mijn eigen kompas mag en kan vertrouwen.

Aan de ene kant voelt dat goed… ben er blijkbaar klaar voor. Toch voel het ook erg onwennig en onbekend.

Tegelijkertijd voel ik me ook wat emotioneel. En niets om me aan vast te houden.

Alles waar ik me van binnen en buiten nog aan vast hield op emotioneel, spiritueel, geestelijke vlak.

Is weggevallen. Het enige wat overblijft ben ikzelf.

Toch is er ook een lichtpuntje. En dat is dat ik me toch gedragen en geleidt en gehoord voel.

Doorheen dit Nieuwe onbekende onwerkelijke gevoel. Dit niemandsland.

Dus ja, deze zondag even geen lichte en fruitige blog. Toch wel een oprechte en eerlijk gedeelde.

Toch ben ik ook niet bevreesd voor wat er wel of niet komt. Gewoon stapje voor stapje deze nieuwe werkelijkheid ontdekken. Voel me ook wel een beetje als een kind. Een ontdekkingsreiziger. Een pionier.

Feestje of gewoon elke dag genieten?

2011-08-06T16:57:00.000+02:00

Hoe katten het doen.

Met een achterpootje aan de ene, en de andere aan de andere kant, ligt Cookie heerlijk languit op de rand van de bank. De andere pootjes worden grondig aan een schoonmaak beurt onderworpen. Dan komt ze omhoog, nog altijd zittend op de rand van de bank. Om haar kopje ook met haar pootjes te wassen. Want ja, op een dag als vandaag wil ze er natuurlijk lekker schoon uitzien en zijn.

Ik kijk vertederend naar haar. Til haar op en zing dan vrolijk… Er is er een jarig hoera hoera, er is een jarig en dat is Cookie. En dans zo een beetje met haar door de kamer. Nadat ik met haar op de bank ben gaan zitten, geef ik nog een dikke knuffel. Ze kijkt me aan van… En? Loopt parmantig naar de rand van de bank. Gaat gewoon weer verder met haar zelf te wassen. Om daarna lekker met haar kopje tegen een zacht kussentje te gaan liggen.

Tja, denk ik. Voor een kat maakt het geen snars uit of ze nu een jaartje ouder wordt of niet. Ze nemen de dag gewoon voor wat het is en genieten van elk moment. Ze doen gewoon hun ding. Maakt zich geen zorgen over gisteren of morgen. Ja katten leven in het moment.

Misschien zouden wij mensen daar eens een goed voorbeeld aan kunnen nemen. Gewoon de dag nemen zoals het komt. Hoe die er dan ook uitziet. Jarig of niet.

En zo vier ik een klein feestje in mijn hoofd… En, Cookie ligt lekker op de bank, heerlijk tegen een zacht kussentje aan. Gewoon haar eigen gangetje te gaan. :-)

Stormachtig! Windkracht 8!

2011-08-05T20:38:00.000+02:00

Wat te doen of niet te doen, is dat misschien de Vraag?

De laatste paar dagen, jaagt er een soort van stormachtig onrustig gevoel door me heen. Vooral in de loop van de avond zoals nu. Is daar het gevoel van, ik wil wat doen. Ik wil wat doen. Ik wil wat doen… Toch bij alles wat ik dan doe is er een, tja hoe moet ik het zeggen, nee niet dit… iets anders graag! Toch wat dat andere dan wel of niet zal moeten zijn. Geen flauw idee? Een en al vraagtekens.

Het komt ook aardig overheen met wat men wel eens verveling noemt… toch bij verveling is het meestal niet zo stormachtig.

Toch is het ook alsof die storm, meer een storm voor de stilte is, en geen stilte dus voor de storm. Alsof de storm zegt… wacht maar…. Het komt wel. Een soort van verwachtingsvolle spanning… Maar waarvoor dan?

Of het is een oefening om te midden van die stormachtige onrust de kalmte te bewaren.

Dat is het zeker. Kalmte en geduld. Diep in en uit ademen…. fff…. Kalmte en diep in en uit ademen.

Ik merkte dat ook afgelopen nacht… Het was ook alsof ik door dat stormachtige gevoel. Het boekje waar ik toen in aan het lezen was. Maar moest doorlezen… het had iets van doordrammen, iets obsessiefs, van lees door, lees door, lees door… erg vermoeiend… Toch op dat moment niet slaapverwekkend helaas… toch doodvermoeiend. Totdat ik heel bewust besloot… Jij kunt lekker drammen, maar ik luister lekker niet. Ik ga gewoon even heel lekker in bed liggen en heel goed concentreren op mijn ademhaling… in en uit… heel langzaam in en uit… en ja gelukkig viel ik daarna rustig in slaap!

Toch nu voel ik dat stormachtige gevoel dus weer boven komen borrelen. Hoop dat ik nu dus toch het oog, de stilte erin sneller kan oproepen.

Of dat het me duidelijk wordt wat dat stormachtige gevoel me nu wil zeggen.

Waar wil het me naar toe waaien?

Letters!

2011-08-05T15:38:00.000+02:00

Ik hou van letters, vooral die woorden en zinnen vormen en me dan meenemen naar een heel andere wereld. Waar ik dan helemaal deel van word. Toch heb ik ook iets, wat minder prettig met letters genoemd kan worden. En dat is dat ik wel eens iets niet helemaal correct opschrijf. Een type of spel of ander foutje is dan snel gemaakt. En… moet ik toegeven valt mij dan ook niet zo snel op. Toch komt het dus regelmatig voor dat ik iets schrijf en er dan een dergelijk heerlijk foutje in staat.

Vroeger kon ik me daar over wel eens druk maken… Zo van… oh jee, wat zullen de mensen wel niet denken.

Gelukkig heb ik dat nu niet meer. Wel waardeer ik de oplettende lezer, die me dan even laat weten. Heey Mirjam, zo schrijf je dat niet hoor.

En ja, dat had ik dus ook met mijn eerste blog op deze Alledaagse blog… of is het allerdaagse blog.

Daar ben ik dus ook nog niet uit. Volgens de spellingscontrole is het dus wel Alledaagse en geen allerdaagse… die geeft bij allerdaagse een rode streep eronder weer… van FOUT!… Dus zal ik het maar op Alledaagse houden hè. Volgens die spellingscontrole is het dan dus of alledaagse of alledaagser.

Grappig…

Oh ja, had dus een oplettende lezer. Die me aangaf, dat ik een foutje had gemaakt. Ik moest er wel even om grinniken, want het was echt een heel dom foutje… in plaats van Las, had ik leesten geschreven… Hahaha… Dan ben je toch wel stiekem blij met zo’n oplettende wijze lezer. Dus Yildiz, Dank je!

En zo heb ik ook weer een leuk stukje voor op mijn blog. Is dat niet prachtig?!

Ben benieuwd, hoe foutloos ik dit nu heb neer getypt. ;-)

Bordjes op de weg!

2011-08-04T22:42:00.000+02:00

Wat is dat toch met onze menselijke gedachten en emoties. Waarom voel je je als mens zo snel schuldig. Ook al weet je dondersgoed. Dat het helemaal niet aan jou ligt. Trouwens het ligt eigenlijk aan niemand.

Ieder doet precies wat hij/zij nodig hebt. En dat is maar goed ook. Toch merk ik, hoe hard ik er ook probeer niet aan te denken. En, dus alledaags te doen. Toch dat zeer irritante knagende gevoel van; had ik niet zus of zo… was ik …. Ja in een woord en emotie; Schuldig!

Toch kan ik er nu niet onderuit, om dit te onderzoeken… schuldig voelen… is dat dan werkelijk wat ik voel. Ja, en nee is het antwoord.

Ik voel me vooral machteloos… het idee dat je gewoon niets kan doen. Dat creëert denk ik toch meestal dat schuldige gevoel… Terwijl ik me eigenlijk meer machteloos voel. En dat is een lastig gevoel… omdat je diep van binnen altijd iets zou willen doen om de ander te kunnen helpen.

Tegelijk hoor ik mezelf zeggen: Dat doe je toch… Je geeft de ander het respect en de ruimte om het zelf te doen. Dat is ook helpen. Dat is ook waar!

Toch leer ik hier ook weer wat door… Dat ik me machteloos( schuldig) mag voelen. En, dat daar ook niets mis mee is. Ik hoef er alleen niet in te blijven hangen. Het brengt me altijd weer verder… En, laat me ook verder kijken dan mijn neus lang is...

Ach ja, deze onmacht zette me toch ook weer aan tot actie, hoewel een heel andere actie dan ik dacht.

De actie is de actie van het actief loslaten. En ook mijn plek te kennen. en ieder mens zijn ruimte te gunnen.

Tegelijk geeft het me ook wel een vrij gevoel… Dat gelukkig niet alles afhangt van mij… Oftewel dat ik even lekker niet belangrijk ben. Dat ik even niet op alles antwoord hoef te geven en te hebben.

Ja, en dat geeft mij weer de ruimte om mijn eigen weg te gaan.

Zo zie je maar weer dat als je even goed kijkt… de weg van schuld en onmacht toch weer naar vrijheid toe leidt.

Je moet alleen wel even goed kijken en opletten dat je niet doodloopt bij het bordje schuld. En er zeker niet te lang bij stil blijft staan. Want je moet toch doorlopen, soms even via de route onmacht. …. Om uiteindelijk toch weer bij vrijheid uit te komen. Om het te laten en je eigen weg te vervolgen.

Zal die bordjes schuld en onmacht vast nog eens tegenkomen…. Ach , dat zien we dan wel weer.

Want op dit moment is er vooral even heel ander gevoel voor in de plaats gekomen… Een ik mis je gevoel… toch laat ik dat gevoel er ook maar gewoon zijn… want er is niets mis mee, om iemand die je na staat even te missen.

Alledaags?!

2011-08-04T19:54:00.000+02:00

Vraag me af of je op volle maag kan schrijven. Toch waag ik een poging. Heb vandaag besloten om over hele alledaagse dingetjes te schrijven. Even het hele spiri, bewustzijn gedoe even laten voor wat het is. Wil even geen diepten in… toch vooral lekker lichtvoetig, heel eenvoudig over alledaagse dingetjes schrijven.

En daar zit ik dan achter mijn laptop… pizza achter mijn kiezen. Volle maag.

Oké, je kunt het! Zeg ik in gedachte tegen mezelf. Dus zal ik dan ook maar beginnen… of is dit al een begin?

Ik staar wat uit het raam, kijk nog wat om en zie mijn katje Cookie heerlijk doezelen, en denk bij mezelf wat een heerlijk leventje heeft zij… Eten, slapen, plassen en poepen… en dan als je er zin in hebt, lekker achter een vliegje of met het vrouwtje even met het muisje spelen.

Wat zal Cookie schrijven als ze dat zou kunnen… zou ze zoiets verwoorden als, net heerlijk op het roze kussentje geslapen.

Ach, trouwens mijn leven is ook niet zoveel anders dan mijn kat.

Ook ik ben een aardige kluizenaar met momenten, kan me heerlijk laten meeslepen door boeken. Vooral die spiri boeken over bewustzijn e.d.… Maar goed daar zou ik het dus niet over hebben.

Trouwens heb vandaag dan ook even hele andere boeken ingeslagen….

Dat komt ook doordat er bij de Veronica gids, van de afgelopen twee weken een boekje zat. Echt zo’n chicklit, die ik normaal, nou ja de laatste jaren, eigenlijk niet meer las… Het waren of spiri boeken, of fantasie/ vampier boeken… Toch geen chicklits. Vond ik die te simpel?

Toch bij die gids, zat dus een chicklit en dacht ach waarom ook niet. En wat ik merkte dat naast de wat zwaardere kost van een ander boek. Ik merkte dat die chicklit, me eigenlijk wonderwel goed beviel. Dus dat zette de toon om vanaf nu even minder spiri- boeken en meer “gewone boeken” te kopen. Whatever, dat ook inhoudt.

Zo kwam het dus dat ik vandaag, mezelf toestond om de stad in te gaan, en dus even hele andere boeken in te slaan/ Aan te schaffen.

In het eerste boek, ben ik deze middag dan ook meteen begonnen, en ik moet zeggen. Dat ik het tot nu een heerlijk boekje vind. Ook dat het boek me inspireert, om dus over het alledaagse te schrijven… Toeval? Dacht het niet.

Hoewel de schrijver van het boek zelf als man, want mannen geloven daar niet in… nou ja zo schrijft hij niet in toeval gelooft, of was het juist wel….Hmmm.

Hoe dan ook. Zijn schrijven inspireert me.

Zo dat was mijn eerste gewone alledaagse blog.

Oh ja, het boek dat ik nu aan het lezen ben heet: Mr. Single… en is geschreven door Thom Arisman.

En heb daarvan net de eerste 77 pagina’s gelezen… En smaakt zeker naar meer. Duik dus weer lekker mijn mijn hoofd in dat boek!